0
0

هورمون درمانی یائسگی در زنان

164 بازدید

در دهه اخیر چالش ها و عدم اطمینان های زیادی در مورد استفاده از هورمون درمانی یائسگی در زنان وجود داشته است.

دو مطالعه کلیدی گذشته:

  • مطالعه قلب و جایگزینی استروژن – پروژسترون (HERS)
  • ابتکار بهداشت زنان (WHI)

نتوانستند که اثرات مثبت استروژن خارجی و استروژن در ترکیب با پروژسترون را در پیشگیری از مشکلات قلبی عروقی به تایید برسانند. اگرچه مطالعات جدیدتر مفهوم پنجره فرصت را برای هورمون درمانی ارائه کرده اند که در آن از هورمون درمانی یائسگی سریعا پس از آغاز یائسگی استفاده می شود که ممکن است منجر به نتایج مطلوب تر شود و دارای اثرات حفاظتی قلبی باشد.

Diabetes drug may help improve symptoms for people with heart failure – new  research

علی رغم فراوانی داده های بالینی هورمون درمانی یائسگی در حال حاضر برای پیشگیری های اولیه یا ثانویه از بیماری های عروق کرونری قلب در زنان پیشنهاد نمی شود. پژوهش های بیشتری لازم است تا توازن بین مزایا و خطرات حاصل از این روش درمانی مشخص شود.

بیماری های قلبی عروقی عامل اصلی مرگ و میر در آمریکا هستند. خطر ابتلا به بیماری های قلبی به طور تصاعدی با افزایش سن هم برای مردان و هم برای زنان بالا می رود. اگرچه برای زنان این خطر دارای یک تاخیر ده ساله است و پس از شروع یائسگی برجسته تر می شود.

استروژن داخلی طی سال های تولید مثلی زنان دارای اثرات مفید و حفاظتی است. استروژن دارای ویژگی های ضد آترواسکلروزی و ضد التهابی است و ممکن است از زنان در برابر بیماری های قلبی عروقی از طریق توقف روند تشکیل پلاک و تغییر پروفایل چربی محافظت کند.

Estrogen - Wikipedia

زنان پیش از یائسگی دارای مقادیر بالاتر کلسترول HDL و مثادیر پایین تر کلسترول LDL در مقایسه با مردان هستند که این وضعیت به طور معنی داری پس از یائسگی برعکس می شود.

استروژن همچنین دارای اثرات مفیدی روی اندوتلیوم رگ های خونی و سلول های ماهیچه ای صاف است. بعد از یائسگی، اختلال در اتساع عروق خونی ناشی از نقص در اندوتلیوم در خطر ابتلا به مشکلات قلبی عروقی مشارکت می کند.

بنابراین یک کاهش مداوم در سطوح استروژن داخلی می تواند در توسعه بیماری قلبی در زنان پس از یائسگی نقش داشته باشد.

جدا از عامل سن، یائسگی که معمولا در حدود پنجاه سالگی اتفاق می افتد و دوره پس از یائسگی ممکن است عامل خطری برای توسعه بیماری عروق کرونری قلب در زنان باشد.

مخصوصا پس از یائسگی افت استروژن در افزایش پیشرفت مشکل فشار خون بالا، بیماری عروق کرونر، نارسایی احتقانی قلب و بیماری های مربوط به عروق خونی مغز مشارکت می کند. حتی یائسگی زودهنگام یعنی زنان جوان تر از ۴۰-۴۵ سال و سطوح پایین تر از حد متوسط استروژن داخلی پیش از یائسگی، خطر بالاتر بیماری های قلبی عروقی را به طور مستقل از دیگر عوامل با خود به همراه دارد.

اثرات قلبی یائسگی ناشی از جراحی اوفورکتومی (برداشت تخمدان) یک طرفه یا دو طرفه ناشناخته باقی مانده است.

مطالعات سلامت پرستاران نشان داد که یائسگی ناشی از جراحی خطر مشکلات قلبی را افزایش می دهد ولی یائسگی طبیعی نه.

در پژوهش دیگری که در آن زنانی که در معرض اوفورکتومی دو طرفه قرار گرفته بودند، حضور داشتند نیز نشان داد که در این افراد آترواسکلروز تحت بالینی افزایش یافته است. در این مطالعه ضخامت غشای داخلی سرخرگ کاروتید که با افزایش خطر حوادث قلبی همراه است مورد ارزیابی قرار گرفت.

به علت اینکه خطر بیماری قلبی در زنان پس از یائسگی افزایش پیدا می کند گمان می رفت که هورمون های خارجی (فقط استروژن یا با پروژسترون) می توانند دارای نقش محافظتی بوده و موجب کاهش خطر ابتلا به بیماری قلبی شود. اگرچه داده های مشاهده ای اولیه این فرضیه را تایید می کردند ولی آزمایشات بالینی تصادفی نتوانستند سودمندی استفاده از هورمون درمانی یائسگی را برای پیشگیری اولیه یا ثانویه از بیماری قلبی نشان دهند.

در سال ۱۹۹۸ مطالعه HERS بیش از ۲۷۶۰ زن پس از یائسگی را (دارای متوسط سن ۶۶.۷ سال) که مبتلا به بیماری عروق کرونری قلب بودند در یک آزمایش بالینی تصادفی بوسیله دارونما مورد بررسی قرار داد. به طور غیر منتظره ای این مطالعه نتوانست مزایای حفاظت از قلب در درمان جایگزینی با هورمون را به اثبات برساند. هیچ کاهشی در خطر کلی انفارکتوس میوکارد، بیماری عروق کرونری قلب، مرگ یا دیگر پیامد های حاصل از مشکلات قلبی عروقی طی دوره ۴.۱ ساله این مطالعه مشاهده نشد.

بنابراین در زنان دارای بیماری انسداد شریان کرونر که در مطالعه HERS شرکت داشتند، درمان جایگزینی هورمون مزیتی از نظر پیشگیری ثانویه از بیماری قلبی نداشت.

میزان مشکلات عروق کرونری در دو سال نخست استفاده از هورمون درمانی افزایش یافت در حالی که در دوسال بعدی این خطر کاهش داشت و به طور کلی مزیت خالصی در این زمینه وجود نداشت.

به همین ترتیب و مشابه با مطالعه HERS، مطالعه WHI که یک مطالعه ی تصادفی شده بالینی بزرگ و آینده نگر بود، هم نتوانست مزایای حفاظت از قلب حاصل از هورمون درمانی را در زنانی که دارای سابقه قبلی بیماری عروق کرونری قلب بودند، نشان دهند.

در این مطالعه که بیش از ۱۶ هزار زن سالم در مرحله پس از یائسگی در دامنه سنی ۵۰-۷۹ سال در آن مشارکت داشتند، مزیتی برای هورمون درمانی برای پیشگیری اولیه از بیماری قلبی طی دوره ۵.۲ ساله مطالعه دیده نشد.

برعکس این مطالعه نشان داد که ترکیب استروژن و پروژسترون منجر به افزایش خطر بروز پیامدهای بالینی نامطلوب می شود و با خطر بالاتر بیماری عروق کرونری، سکته و بیماری ترومبوآمبولی و نیز سرطان پستان همراه است.

خطرات کلی سلامتی سنگین تر از مزایای درمان ترکیبی استروژن و پروژسترون هستند. تجزیه و تحلیل زیرگروه ها نشان می داد که خطر بویژه در زنان بالای سن ۶۰ سال که تحت درمان هورمونی پس از یائسگی برای چندسال قرار گرفته اند، بیشتر است. بر اساس آزمایشات بالینی شرح داده شده در بالا فرض می شود که درمان جایگزینی هورمونی با استروژن و پروژسترون ممکن است در زنان مسن تر مضر باشد.

در حال حاضر کارگروه خدمات پیشگیرانه در ایالات متحده (USPSTF) برای پیشگیری اولیه و ثانویه بیماری قلبی عروقی، هورمون درمانی را توصیه نمی کند و این توصیه یک توصیه کلاس III با سطح شواهد A است. علاوه بر این در دستورالعمل های کنونی درمان، روش درمان جایگزینی با هورمون برای پیشگیری از سکته یا پیش گیری از سکته مجدد نیز توصیه نمی شود.

به دنبال مطالعات HERS و WHI و مطالعه جایگزینی استروژن/پروژسترون و انتشارات ابتکار سلامتی زنان (Women’s Health Innitiative)، آنالیز های زیرگروهی چندگانه ای انجام شده است تا درک بهتری در مورد پیامدهای قلبی عروقی هورمون درمانی یائسگی در زنان بویژه اگر مرتبط با ترکیب هورمون های باشد، فراهم شود.

البته نوع پروژسترونی که استفاده می شود ممکن است متغیر مهم دیگری در پیش بینی بیماری عروق کرونری قلب باشد. تمام فرمولاسیون های پروژسترون از لحاظ تاثیرات قلبی عروقی یکسان نبود و ممکن است اثرات متفاوتی روی متابولیسم چربی، انعقاد خون یا التهاب داشته باشند.

گمان می رود که پروژسترون طبیعی ممکن است دارای اثرات سودمند قلبی عروقی باشد در حالی که پروژسترون مصنوعی به علت خصوصیات تنگ کردن عروق چنین خاصیتی را ندارد. مطالعات بیشتری در رابطه با نقش پروژسترون طبیعی در مقایسه با پروژسترون مصنوعی روی پیامدهای قلبی عروقی نیاز است.

مطالعات محتلفی فرضیه زمان بندی یا پنجره فرصت را برای آغاز درمان هورمونی یائسگی پیشنهاد کرده اند که آغاز آن سریعا با شروع یائسگی است.

مطالعه دانمارکی پیشگیرانه پوکی استخوان (DOPS)، یک آزمایش تصادفی کنترل شده، اثر سودمند درمان هورمونی را روی کاهش بیماری عروق کرونری قلب نشان داد.

در این مطالعه بیش از هزار زن سالم پس از یائسگی (متوسط سن ۵۰ سال) در نظر گرفته شدند و هورمون درمانی بلافاصله پس از یائسگی شروع شد (به طور متوسط هفت ماه پس از یائسگی). با ده سال مداخله، هورمون درمانی یائسگی منجر به کاهش معنی داری در میزان مرگ و میر، نارسایی قلبی و انفارکتوس میوکارد شد. افزایش خطر ترومبوآمبولی، سکته یا سرطان دیده نشد.

علاوه بر این مطالعه KEEPS حدود ۷۲۰ زن (با میانگین سنی ۵۰ سال) را طی ۶ تا ۳۶ ماه از یائسگی مورد بررسی قرار داد و نشان داد که استفاده از هورمون درمانی یائسگی منجر به پیشروی افزایش ضخامت سرخرگ کاروتید یا پیشرفت آترواسکلروز که توسط امتیاز کلسیم سرخرگ کرونری تعیین شد، نمی شود.

بنابراین اثرات کاهش خطرات قلبی عروقی هورمون درمانی یائسگی به نظر می رسد که بستگی به طول مدت و زمان بندی هورمون درمانی داشته باشد.

برای به حداکثر رساندن اثرات سودمند هورمون درمانی گمان می شود طبق رویکرد پنجره فرصت، برای کاهش بیماری عروق کرونری قلب و مرگ و میر کلی در زنان، آغاز هورمون درمانی در عرض شش سال پس از یائسگی و یا قبل از ۶۰ سالگی و برای یک مدت کوتاه انجام شود.

اگرچه با وجود نتایج مطلوب مطالعات بالا، در حال حاضر شواهد کلی از استفاده از هورمون درمانی یائسگی را برای پیشگیری از بیماری قلبی تایید نمی کند.

USPSTF استفاده از درمان استروژن به تنهایی یا استفاده به همراه پروژسترون را برای پیشگیری ثانویه از بیماری عروق کرونری قلب توصیه نمی کند.

اگرچه سازمان غذا و داروی آمریکا استفاده از استروژن با یا بدون پروژسترون را برای درمان علائم شدید و نسبتا شدید یائسگی مانند گرگرفتگی، تعرق شبانه و خشکی واژن پیشنهاد می کند ولی در حداقل دوز های ممکن و دوره های کوتاه درمانی!

نتیجه گیری هورمون درمانی یائسگی در زنان

به طور کلی در ارزیابی حطرات و مزایای هورمون درمانی در زنان پس از یائسگی باید ارزیابی انفرادی روی بیمار در مورد خطرات ناشی از آن انجام شود.

تصمیم گیری برای شروع یا ادامه درمان هورمونی یائسگی نیازمند یک بحث شخصی بین پزشک و بیمار است.

عوامل مهم تاثیرگذار روی تصمیم گیری عبارت اند از:

  • سن زن
  • سن آغاز یائسگی
  • ارزیابی از سلامتی قلب و عروق

در موقعیت های وجود بیماری کرونری، بیماری های مرتبط با عروق خونی مغز یا سابقه بیماری ترومباآمبولی، هورمون درمانی توصیه نمی شود.

وجود یا عدم بروز علائم یائسگی، کیفیت زندگی و ترجیحات فردی بیمار نیز عواملی کلیدی و موثر تصمیم گیری در این مورد هستند.

لازم است که زنان از درمان های غیر هورمونی موجود برای مدیریت علائم و ازوموتورهمراه با آغاز یائسگی و هم برای کاهش خطر مشکلات قلبی عروقی نظیر رعایت شیوه زندگی سالم آگاه باشند.

 

بیشتر بخوانید

آیا این مطلب را می پسندید؟
https://sepantazistapadana.co.ir/?p=32992
اشتراک گذاری:
واتساپتوییترفیسبوکپینترستلینکدین

نظرات

0 نظر در مورد هورمون درمانی یائسگی در زنان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

هیچ دیدگاهی نوشته نشده است.