0
0

چگونه با غرق کردن بیماران به آنها کمک کنیم؟

101 بازدید
چگونه با غرق كردن بيماران به آنها كمك كنيم؟ | وبلاگ سپنتا زیست آپادانا

اگر تا به حال درباره تکنولوژی واقعیت مجازی (Vritual Reality)خوانده باشید، ممکن است با واژه Immersion (ایمرشن) برخورد کرده باشید، وقتی که این کلمه را در دانشنامه ویکیپدیا جستجو می کنید به این تعریف می رسید: ” ایمرشن در واقعیت مجازی (VR) ادراک حضور فیزیکی در یک دنیای غیر فیزیکی است. این درک با احاطه کردن کاربر سیستم VR با تصاویر ، صدا یا سایر محرک هایی که یک محیط کلی جذاب را ایجاد می کند ایجاد می شود. ” [۱] بگذارید من این را بگونه ای دیگر تفسیر کنم؛ زمانی که در آب غرق می شوید تمام دور بر شما را آب فرا میگیرید و آن را کاملا می توانید احساس کنید، حالا فرض کنید در یک سری محرک های دیداری، شنیداری (از وجود مابقی حواس در واقعیت مجازی خبری ندارم) غرق شده اید و این فضا آنقدر ملموس است که سبب شده است مغز شما چنین ادراک کند که در یک فضای واقعی قرار دارد، در این موقع شما دچار ایمرشن شده اید. از آنجایی که رشته من روانشناسی است قصد دارم در این مقاله از دریچه رشته خودم به این ابزار نگاه کنم، در ادامه ابتدا کاربرد واقعیت مجازی در توانبخشی حرکتی را بیان می کنم و سپس توضیح میدهم که چگونه غرق کردن بیماران در واقعیت مجازی به کار آمد تر شدن یکی از روش های درمانی روانشناسی کمک می کند.

توانبخشی مبتنی بر واقعیت مجازی

در برخی بیماری های عصبی از جمله پارکینسون توانایی حرکتی بیمار آسیب می بیند و نیازمند توانبخشی می شوند. توانبخشی عصبی یک فرایند پزشکی است که هدف آن کمک به بهبود یک سیستم عصبی آسیب دیده و به حداقل رساندن یا جبران هر گونه تغییرات عملکردی اعصاب، ناشی از آن آسیب است[۲] انجام دادن این کار به طور بلند مدت بسیار نیازمند مهارت فرد متخصص، توانایی مالی بیمار، مکان تمرین و امنیت بیمار است؛ در نتیجه برقراری یک تمرین منظم طولانی مدت ممکن است برای این بیماران سخت باشد. در سال های اخیر، واقعیت مجازی (VR) به عنوان یک ابزار درمانی در تحقیقات توانبخشی عصبی مورد آزمایش قرار گرفته است. یک مطالعه مروری سیتماتیک در سال ۲۰۱۹ که کارایی توانبخشی عصبی مبتنی بر واقعیت مجازی را در بیماران مبتلا به پارکینسون مورد بررسی قرار داده بود نشان داد توانبخشی بر پایه واقعیت مجازی نه تنها می تواند مانند اثرات مشابه توانبخشی معمول را بگذارد، بلکه عملکرد بهتری در برقراری تعادل و راه رفتن آنها داشته است. روی هم رفته با توجه به اینکه رویکرد توانبخشی سنتی در تعادل و راه رفتن به اندازه کافی خوب نیست، به نظر می رسد که توانبخشی مبتنی واقعیت مجازی حداقل می تواند یک جایگزین برای آن باشد. البته برای جمع بندی بهتر همچنان به مطالعات بیشتری نیاز داریم.

تصور حرکت همان حرکت است؟

زمانی که یک توپ را پرتاب یا شوت می کنید مناطقی از مغز شما که مسئول برنامه ریزی، هماهنگی و انجام دادن حرکات هستند فعال می شوند. اینها نواحی حرکتی نامیده می شوند. ولی نواحی حرکتی تنها در زمانی که واقعا یک حرکت انجام می دهید فعال نمی شوند بلکه زمان تصور کردن انجام دادن یک حرکت نیز فعال می شوند. واقعیت این است که حرکت واقعی و خیالی مناطق مشابهی از مغز را فعال می کنند که می توانند به بهبود عملکرد حرکتی مثلا دست یا پا کمک کنند. وقتی سر شما در یک حادثه ضربه ببیند ممکن است برخی از نواحی حرکتی آسیب ببینید که در نتیجه آن دچار اختلال حرکتی شوید. علاوه بر روش های فیزیوتراپی، می توانید از روش های مبتنی بر تصویر سازی ذهنی استفاده کنید که عملکرد حرکتی اندام مورد نظر بهبود پیدا کند.

هرچه تصویر زنده تر، اثر گذاری بهتر!

یک فرض این می تواند باشد که هرچه تصاویر را در ذهن زنده تر و با کیفیت بیشتری تصور کنیم، میزان اثر گذاری آن بر بهبودی عملکرد حرکتی بهتر خواهد بود، در اینجا روانشناسی می تواند تکنیکی را معرفی کند که به نظر می رسد تصویر سازی را بهبود می بخشد و آن هیپنوتیزم است.[۳] هیپنوتیزم یک حالت مغزی است که در آن توجه انسان متمرکز بر یک موضوع می شود و کمتر به محیط خودش توجه می کند، این کمی شبیه کسی که فیلم مرود علاقه اش را در تلویزیون میبیند است که مجذوب فیلم شده است. بخش عمده ای از هیپنوتیزم اساسا بر پایه تصویر های ذهنی است که توسط فرد درمانگر به درمانجو ارائه می شود. پس می شود آن تصویر سازی هایی که در خارج از هیپنوتیزم برای بهبود عملکرد حرکتی انجام می دادیم را در داخل هیپنوتیزم هم انجام دهیم تا موثر تر عمل کنند. در یک مطالعه در سال ۱۹۹۰  از تکینک های تثبیت چشم ،ریلکس عضلانی پیش رونده و تصویر سازی در هیپنوتیزم برای کاهش ترمور یک مرد ۷۶ ساله مبتلا به پارکینسون استفاده کردند و امواج مغز فرد را با EEG  ثبت کردند .  این فرد یاد گرفت که همچنان که دارو هایش را مصرف می کند، روزانه ۳ الی ۴ بار در روز به مدت تقریبا ۳ دقیقه تمرینات خودهیپنوتیزمی انجام دهد؛ در یک دوره فالوآپ بیش از ۶ ماهه، این فرد مکررا گزارش می کرد که سختی عضلانی، راه رفتن و ترمور آن نسبت به قبل بهبود یافته است.[۴] این شواهد امیدوار کننده هستند اما مشکل اینجاست که درست است که هیپنوتیزم تصویر سازی را بهبود می دهد اما باز هم همه افراد نمی توانند به خوبی تصویر سازی کنند، پس ممکن است که این روش برای آنها مناسب نباشد، آیا راهی هست که تصویر سازی ها را بهبود ببخشیم؟

عینک واقعیت مجازی عصای دست مغز می شود!

توانایی مغز افراد برای تصویر سازی متفاوت است و برخی بسیار ضعیف عمل می کنند حتی اگر بر اساس برخی شواهد را بپذیریم که این توانایی با تمرین پیشرفت می کند، باز هم می دانیم این تمرین ها ممکن است زمان ببرد. اینجاست که واقعیت مجازی می تواند به کمک مغز بیاید تا تصاویر را با بهترین کیفیت تجسم کند. جالب است بدانید که هیپنوتیزم می تواند با این واقعیت مجازی ترکیب شود و “هیپنوتیزم مبتنی بر واقعیت مجازی” را بسازد.[۵] اینجا چندین مشکل حل می شود:

نیاز به مکانی برای تمرین های حرکتی نیست.

افراد با توانایی حرکتی کمتر نیز می توانند توانبخشی شوند.

نیاز به توانایی مغزی بالا در تصویر سازی نیست.

افراد کم شنوا با ناشنوا نیز می توانند از این روش استفاده کنند.

علاوه بر کاربرد این روش در توانبخشی حرکتی می توان از آن در کاربرد های دیگر هیپنوتیزم در اثرات مدیریت درد و اضطراب و… نیز از آن استفاده نمود. این نمونه ای از همگرایی یک روش روان درمانی سنتی با یک تکنولوژی جدید در سلامت جسمی و روانی است.

 

 منابع:

این مقاله پیش از این توسط دانیال تژادمعصوم (خودم) در نشریه دانشجویی هوش ایدئال/دانشگاه خوارزمی منتشر شده است.

  1. wikipedia. Immersion(vritual reality). Available from: https://en.wikipedia.org/wiki/Immersion_(virtual_reality).
  2. Wikipedia, neurorehabilitation.
  3. Müller, K., et al., The facilitating effect of clinical hypnosis on motor imagery: an fMRI study. Behav Brain Res, 2012. ۲۳۱(۱): p. 164-9.
  4. Wain, H.J., D. Amen, and B. Jabbari, The effects of hypnosis on a parkinsonian tremor: case report with polygraph/EEG recordings. Am J Clin Hypn, 1990. ۳۳(۲): p. 94-8.
  5. Askay, S.W., D.R. Patterson, and S.R. Sharar, VIRTUAL REALITY HYPNOSIS. Contemp Hypn, 2009. ۲۶(۱): p. 40-47.

 

بیشتر بخوانید

آیا این مطلب را می پسندید؟
https://sepantazistapadana.co.ir/?p=31594
اشتراک گذاری:
واتساپتوییترفیسبوکپینترستلینکدین
دانیال نژادمعصوم
عاشق مداخله در مغز، بدون شكافتن جمجمه و تجويز دارو 🧠😁/اين همون ايده اصلي هست كه در علوم اعصاب شناختي دوست دارم/ اگه دوست داشتين نظرات و سوالاتتون رو از طريق ايميل بهم بگين: [email protected]
مطالب بیشتر

نظرات

2 نظر در مورد چگونه با غرق کردن بیماران به آنها کمک کنیم؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  1. سلام ، وقت بخیر .
    سینماهای ۳بعدی و پیشرفته‌تر
    که در یک محیط محدود ، ما رو به یک دنیای مجازی دیگه میبرند هم ، جز تکنولوژیِ واقعیتِ مجازی‌ست؟

    ۴

    1. سلام دوست عزیز، ممنون از سوالی که مطرح کردید.
      شاید از دور این دو شبیه به هم به نظر برسند اما در جزئیات تفاوت هایی وجود دارد؛ عینک های واقعیت مجازی دو تصویر جدا را به چشم های شما نشان می دهند که نتیجه اش آن تصویر سه بعدی است که می بینید، اما یک جنبه دیگر عینک های واقعیت مجازی این است که علاوه بر نشان دادن تصویر سه بعدی، شما می توانید خودتان را دقیقا در محیط ببینید و حتی با چرخش سر هم زوایای جدیدی برای شما نمایش داده می شود، از این رو من فکر میکنم که علی رغم اشتراکاتی که وجود دارد، فناوری واقعیت مجازی چیزی فراتر از یک تصویر یا فیلم سه بعدی است.

      ۵