• خانه
  • علائم شدید انسداد ریوی مزمن | گزینه های درمانی و راه های پیشگیری از آن

علائم شدید انسداد ریوی مزمن | گزینه های درمانی و راه های پیشگیری از آن

علائم شدید انسداد ریوی مزمن | گزینه های درمانی و راه های پیشگیری از آن

بیماری مبتلایان به انسداد ریوی مزمن (COPD) در برخی مواقع شدید تر می شود. خوشبختانه گزینه های درمانی مختلفی برای COPD شدت یافته وجود دارد. همچنین رعایت برخی مسائل از شدید شدن علائم این بیماری پیشگیری می نماید. برای آشنایی با این بیماری و روش های درمان و پیشگیری از آن مقاله ی زیر را بخوانید.

در برخی مواقع علائم بیماری مبتلایان به COPD شدت می یابد.

گزینه های درمانی برای این علائم شدت یافته عبارتند از: برنشودیلاتور، کورتیکواستروئید، اکسیژن درمانی و ونتیلاسیون.

به مجموعه ای از بیماری های ریوی بلندمدت، انسداد ریوی مزمن یا COPD گفته می شود. این عارضه به مرور زمان شدت می یابد و علائم آن می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خس خس کردن سینه
  • تنگی نفس
  • سرفه کردن
  • افزایش تولید مخاط
  • احساس درد و فشار در قفسه ی سینه
  • خستگی و بی حالی

مبتلایان به COPD ممکن است متوجه شوند که در برخی مواقع این علائم شدت یافته یا اینکه علائم جدیدی بروز پیدا کرده است. پزشکان از این دوره های زمانی، به عنوان دوره ی “تشدید بیماری” یاد می نمایند.

در برخی افراد موارد خاصی مانند عفونت، تغییر آب و هوا، قرار گرفتن در معرض عوامل تحریک کننده یا آلرژی زا می تواند سبب شدت یافتن علائم بیماری شود.

در این مقاله با برخی از گزینه های درمانی برای تسکین علائم شدید COPD آشنا می شویم. همچنین به اهمیت درمان این علائم در صورت لزوم به بستری شدن در بیمارستان و راهکارهایی برای پیشگیری از شدت یافتن آن ها می پردازیم.

گزینه های درمانی برای علائم شدت یافته

به طور کلی فرد هر چه زودتر درمان خود را شروع کند بهتر است. چندین گزینه ی درمانی در دسترس است؛ از جمله:

برونشودیلاتور (گشاد کننده ی برونش)

برونشودیلاتورها دارو هایی هستند که ماهیچه های مجاری تنفسی را به حالت استراحت در می آورند و بدین وسیله به باز شدن آن ها کمک می کنند. یکی از متداول ترین برونشودیلاتوری که پزشکان برای مبتلایان به COPD تجویز می نمایند، “آلبوترول” است.

COPD شدت یافته ممکن است منجر به احساس فشار و درد در سینه، خس خس سینه و تنگی نفس شود. مصرف دارویی برای باز کردن ریه ها – مانند یک برونشودیلاتور- می تواند به تسکین این علائم کمک نماید.

برونشودیلاتور ها به دو صورت دستگاه استنشاقی یا مایع وجود دارند. فرد برای مصرف فرم مایع، باید از دستگاهی به نام “نبولایزر” استفاده کند تا مایع را به آئروسل یا ذرات معلق تبدیل و آن را به داخل ریه ها استنشاق کند.

عوارض جانبی مصرف این دارو ممکن است شامل تپش قلب، سردرد و لرز باشد.

 

کورتیکواستروئید ها

افزایش التهاب در ریه ها و مجاری تنفسی می تواند باعث شدت یافتن علائم COPD شود. کورتیکواستروئید می تواند به کاهش التهاب و تسکین علائم کمک کند.

کورتیکواستروئید به صورت قرص، دستگاه استنشاقی و داروی تزریقی وجود دارد.

کورتیکواستروئید هایی که پزشکان معمولا برای درمان علائم شدید COPD تجویز می کنند شامل “پردنیزون” و “بودزونید” است.

کورتیکواستروئید می تواند عوارض جانبی سیستماتیکی ایجاد نماید به ویژه هنگامی که فرد آن را به صورت درون وریدی یا خوراکی مصرف کند. عوارض سیستماتیک می تواند کل بدن را تحت تاثیر قرار دهد.

عوارض جانبی احتمالی شامل افزایش قند خون، عصبی شدن و سردرد می باشد. کورتیکواستروئید استنشاقی ممکن است سبب گرفتگی صدا، خشکی دهان و عفونت مخمری در دهان شود.

بهترین روش مصرف کورتیکواستروئید برای درمان و کنترل علائم شدید COPD به نوع و شدت علائم بستگی دارد. با این حال، نتایج پژوهشی که در سال ۲۰۱۴ انجام شد، حاکی از آن است که کورتیکواستروئید استنشاقی می تواند به اندازه ی فرم های درون وریدی موثر باشد ولی عوارض جانبی سیستماتیک کمتری دارد.

آنتی بیوتیک ها

مبتلایان به COPD بیشتر در معرض ابتلا به عفونت های ریوی قرار دارند تا افرادی که فاقد بیماری ریوی هستند. این عفونت ها منجر به شدت یافتن بیماری می شود. همچنین احتمال اینکه این افراد بعد از عفونت ریوی دچار عوارض شوند، بیشتر است.

اگر پزشک مشکوک باشد که فرد مبتلا به COPD به عفونت باکتریایی مبتلا شده، ممکن است برای او آنتی بیوتیک تجویز نماید.

نتایج پژوهشی که در سال ۲۰۱۳ بر روی ۵۳۹۰۰ شرکت کننده انجام شد، حاکی از آن است که اضافه کردن آنتی بیوتیک به یک برنامه ی درمانی شامل کورتیکواستروئید، می تواند علائم شدید مبتلایان به COPD بستری در بیمارستان را تا حدودی بهبود بخشد.

اکسیژن درمانی

میزان اکسیژن بدن فرد ممکن است طی شدت یافتن COPD کاهش یابد. اکسیژن درمانی می تواند به بهبود سطح اکسیژن در خون کمک کند و علائم مربوطه مانند تنگی نفس را تسکین دهد.

طی اکسیژن درمانی فرد از طریق یک دستگاه و از طریق ماسک یا لوله هایی که از بینی وارد می شوند، اکسیژن دستگاه را استنشاق می کند. بیماران می توانند در خانه هم از دستگاه اکسیژن درمانی استفاده کنند.

ونتیلاسیون غیر تهاجمی

ونتیلاسیون غیرتهاجمی یکی از راه های تسهیل تنفس است که می تواند میزان اکسیژن بدن را بهبود بخشد، به ریه ها اکسیژن رسانی کند و تنفس را تسهیل نماید. دستگاه ونتیلاسیون غیر تهاجمی از طریق ماسک فشار وارد می کند و به ریه ها اکسیژن می رساند.

پزشکان معمولا به بیماران بستری که دچار COPD شدت یافته هستند، ونتیلاسیون غیر تهاجمی را ارائه می دهند.

پژوهشی در سال ۲۰۱۷، ۱۷ آزمایش را مورد بررسی قرار داد که در آن ۱۲۶۴ بیمار مبتلا به COPD شدید بستری در بیمارستان شرکت کرده بودند.

پژوهشگران دریافتند احتمال مرگ شرکت کنندگانی که ونتیلاسیون غیرتهاجمی برایشان اعمال شد، ۴۶ درصد کمتر از افرادی است که تحت این نوع درمان قرار نگرفتند.

علاوه بر این، ونتیلاسیون غیرتهاجمی مدت زمان بستری شدن در بیمارستان و احتمال بروز عوارض مرتبط با COPD را کاهش می دهد.

لوله گذاری و ونتیلاسیون

متخصص طی لوله گذاری، یک لوله ی تنفسی را وارد نای فرد می کند تا امکان ونتیلاسیون مکانیکی یا تنفس کمکی را فراهم نماید. سپس لوله ی تنفسی را به ونتیلاتور متصل می کند. به ونتیلاتور دستگاه تنفس یا ماسک تنفسی هم گفته می شود.

پزشک در دو حالت ممکن است از ونتیلاتور استفاده کند: ۱. بیمار نتواند بدون دستگاه نفس بکشد ۲. تنفس بیمار در از بین بردن دی اکسید کربن یا اکسیژن رسانی به ریه ها بی تأثیر باشد.

دستگاه می تواند تعداد معینی تنفس در دقیقه، حجمی از هوا و فشار را به ریه ها برساند و همچنین اکسیژن رسانی کند.

اهمیت درمان علائم شدید COPD

برای فردی که دچار علائم شدید COPD شده است، بسیار مهم است که درمان را در اسرع وقت شروع نماید. این علائم شدید ممکن است باعث کاهش میزان اکسیژن خون شود یا در خارج کردن کربن دی اکسید از بدن اختلال ایجاد کند؛ این موضوع باعث توقف تنفس می شود.

تشخیص سریع علائم COPD و دنبال کردن درمانی مناسب ممکن است از پیشرفت خطرناک بیماری و مرگ احتمالی ناشی از آن پیشگیری نماید.

چه زمانی بیمار باید در بیمارستان بستری شود؟

بیمار ممکن است در خانه با استفاده از اکسیژن و مصرف دارو COPD را کنترل کند. در هر صورت، ممکن است در برخی موارد، بستری شدن فرد ضروری باشد.

در بیمارستان، پزشکان متخصص می توانند به طور مداوم فرد را تحت نظر داشته باشند و همچنین درمان های تخصصی را انجام دهند.

اگر بیمار مبتلا به COPD دارای علائم زیر باشد، باید در بیمارستان بستری شود:

  • استفاده از دستگاه استنشاقی باعث بهبودی فرد نشود
  • احساس گیجی و سردرگمی یا کاهش سطح هوشیاری
  • عرق کردن بیش از حد زانو ها یا پا ها
  • احساس درد در سینه
  • آبی یا خاکستری شدن انگشتان پا، انگشتان دست یا لب ها

پیشگیری از علائم شدید COPD

نکات زیر می تواند از علائم شدید COPD پیشگیری کند یا آن ها را کاهش دهد:

  • سیگار نکشیدن و اجتناب از دود سیگار
  • دریافت سالانه ی واکسن آنفولانزا
  • اجتناب از موارد تحریک کننده ی COPD مانند آلودگی هوا، گرده، گرد و غبار و دود و گاز های سمی
  • مصرف همه ی داروها طبق دستور پزشک
  • خواب کافی برای تقویت سیستم ایمنی
  • شستن دست ها برای پیشگیری از عفونت

خلاصه ی مطلب

COPD شدت یافته، به مجموعه رویدادهایی اگفته می شود که طی آن علائم فرد ناگهان شدت می یابد یا علائم جدیدی بروز پیدا می کند. رعایت برخی مسائل مانند اجتناب از عوامل تحریک کننده می تواند به کاهش احتمال تشدید COPD کمک نماید. با این حال، همیشه نمی توان از آن پیشگیری نمود.

درمان و کنترل این بیماری به نوع و شدت آن بستگی دارد و می تواند شامل برونشودیلاتور ها، کورتیکواستروئید ها، آنتی بیوتیک ها، اکسیژن درمانی و ونتیلاسیون باشد. فرد در بعضی مواقع ممکن است نیازمند بیش از یک نوع درمان باشد.

تشخیص و درمان سریع COPD شدت یافته، می تواند نیاز به بستری شدن را کاهش دهد و ممکن است احتمال ایجاد عوارض را کم کند. پزشک می تواند یک طرح یا برنامه ی درمانی را برای کنترل و مقابله با تشدید علائم، ارائه نماید.

کلمات کلیدی: انسداد ریوی مزمن، علائم شدید COPD، COPD شدت یافته، برونشودیلاتور، کورتیکواستروئید، آنتی بیوتیک، اکسیژن درمانی، ونتیلاسیون، دستگاه استنشاقی، سیگار، آلودگی هوا

منبع

 

بیشتر  بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لیست علاقه مندی ها 0