0
0

هنگام تصویر سازی آینده چه اتفاقی در مغز می افتد؟

101 بازدید
تصوير سازي آینده

زمانی که نتیجه رویداد های آینده را در ذهن تصویر سازی می کنیم، دو زیر شبکه (sub-networks) از مغز فعال می شوند. یکی از زیر شبکه ها بر ساختن رویداد جدید، در تصویر سازی ما تمرکز می کند و دیگری ارزیابی می کند که آیا این رویداد مثبت است یا منفی. نتایج این مطالعه در تاریخ  ۲۷ اردیبهشت در نشریه معتبر Journal of Neuroscience منتشر شده است.

منبع: دانشگاه پنسیلوانیا

در لحظات سکوت، مغز دوست دارد که بین افکار مختلف مثل رویداد های فردا، قبض های پرداخت نشده، تعطیلات آینده، پرسه بزند.

علی رغم اینکه در این مثال ها محرک خارجی کمی وجود دارد بخشی از مغز که شبکه حالت پیش فرض(DMN) نامیده می شود، سخت در حال فعالیت است. DMN مخفف Default Mode Network  به معنای” شبکه حالت پیش فرض “است. جوزف کیبل (Joseph Kable) دانشمند علوم اعصاب در دانشگاه پنسیلوانیا می گوید: «به نظر می رسد این مناطق زمانی فعال هستند که از مردم کار خاصی را نمی خواهیم که انجام دهند، و این در تضاد زمانی است که از آنها خواسته می شود کاری را به صورت ِشناختی انجام دهند.»

اگرچه در این زمینه مدت زیادی است که باور بر این است که ، این شبکه عصبی نقش مهمی در تصور آینده ایفا می کند، ولی اینکه دقیقا چگونه این کار را انجام می دهد، به درستی درک نشده بود. در حال حاضر، کیبل و دو دانشجوی سابق تحصیلات تکمیلی آن روی این موضوع کار کرده اند.

چرا ما در خیال پردازی بسیار بد هستیم و چگونه درستش کنیم؟

 

در مقاله ای که در نشریه علمی Journal of Neuroscience منتشر شد، این تیم تحقیقاتی کشف کردند که وقتی صحبت از تصویر سازی از آینده می شود، شبکه حالت پیش فرض در واقع به دو بخش مکمل تقسیم می شود. یکی به ساخته شدن و پیش بینی رویداد تصور شده کمک می کند، چیزی که محققان آن را” عملکرد سازنده – constructive ” می نامند. دیگری ارزیابی می کند که آیا رویدادی که به تازگی (در ذهن) ساخته شده، مثبت است یا منفی،  این همان  چیزی است که “عملکرد ارزیابی کننده- evaluative ” نامیده می شود.

کیبل می گوید”این یک تقسیم بندی شسته و رفته است.” “وقتی روانشناسان در مورد اینکه چرا انسان ها توانایی تصویر  سازی آینده را دارند، صحبت می کنند، معمولا این طوری است که ما می توانیم تصمیم بگیریم که چه باید بکنیم، برنامه ریزی کنیم، تصمیم بگیریم. ولی یک عملکرد تحلیل گرایانه (critical)، عملکرد ارزیابی کننده (evaluative function) است؛ این تنها درباره امکان پذیر بودن یا نبودن آن تصور نیست، بلکه خوبی یا بدی آن را ارزیابی می کند.

 

 

بنا کردن یک کار جدید بر تحقیقات پیشین

خود DMN  یا همان شبکه حالت پیش فرض، شامل ونترو مدیال پری فرونتال کروتکس(vmPFC)، پوستریور سینگولیت کورتکس(PCC) و مناطقی از لوب های مدیال تمپورال و پاریتال(medial temporal and parietal lobes)، مانند هیپوکامپ است. (مترجم: این ها اسامی مناطقی از مغز هستند، چنانچه کنجکاو هستید که دقیقا در کجای مغز قرار دارند، پیشنهاد می کنم اسامی انگلیسی را در اینترنت جستجو کنید.) کیبل می گوید، اینها به خوبی نام گذاری شده اند. او می گوید: “وقتی شما افراد را در داخل یک اسکنر مغزی قرار می دهید، و از آنها می خواهید که هیچ کاری نکنند و فقط آنجا بنشینند، به نظر می رسد این مناطق مغزی هستند که فعال می کنند.”

تحقیقات پیشین یافت کرده اند که مناطق تشکیل دهنده شبکه حالت پیش فرض( DMN) که رویداد ها را می سازند و ارزیابی می کنند، اجزای متفاوتی را فعال می کنند. کیبل می خواست این ایده را بیشتر مورد آزمایش قرار دهد تا مناطق دخیل را به با دقت بهتر  شناسایی کند و بداند چه اتفاقی درون هر کدام رخ می دهد. برای انجام این کار، او و تیمش مطالعه ای ترتیب دادند که در آن از ۱۳ شرکت کننده زن و ۱۱ شرکت کننده مرد، خواستند در حالی که داخل دستگاه تصویر برداری تشدید مغناطیسی عملکردی(fMRI) هستند، کار هایی انجام دهند.

شرکت کنندگان هفت ثانیه برای خواندن یکی از ۳۲ عبارت راهنما مانند، “تصور کنید که شما در یک ساحل گرم در یک جزیره گرمسیری نشسته اید” یا “تصور کنید که سال آینده برنده بلیط بخت آزمایی شده اید”. آنها پس از آن ۱۲ ثانیه برای فکر کردن در مورد سناریو، به دنبال آن ۱۴ ثانیه به منظور ارزیابی وضوح (زنده بودن تصویر- Vividness ) و ارزش(Valence) زمان داشتند.

کیبل می گوید:”منظور از وضوح، سطح درجاتی است که یک تصویر با جزئیات زیاد به ذهن می رسد و اینکه چقدر از این جزئیات به طور سابجکتیو (بر اساس نظر شخصی شما) در تضاد با مبهم بودن آن تصویر است.”

“ارزش، در اینجا به معنای یک ارزیابی هیجانی است. این رویداد مثبت است یا منفی ؟ آیا این چیزی است که می خواهید اتفاق بیافتد یا نه؟”

شرکت کنندگان چهار بار طبق این روند پیش رفتند. در هر بار محققان فعالیت مغز را در fMRI رصد می کردند. این کار تایید کرد که دو زیر شبکه (بهتر است بگوییم ساب نتورک) در مغز دخیل هستند.

کیبل می گوید: “یک شبکه، که ما آن را شبکه حالت پیش فرضِ پشتی (dorsal default mode network) می نامیم، تحت تاثیر ارزش(همان Valence) قرار گرفت. به عبارت دیگر، برای رویدادهای مثبت بیشتر از رویدادهای منفی فعال بود، اما اصلا تحت تاثیر وضوح (Vividness) قرار نگرفت. این به نظر می رسد که در” عملکرد ارزیابی کننده” نقش داشته باشد.”

ساب نتورک (شبکه فرعی ، زیر شبکه) دیگر، شبکه حالت پیش فرض شکمی (ventral default mode network) است، که برای رویداد های با وضوح بالا به نسبت رویداد های بدون جزئیات، فعال تر می شد. کیبل اضافه میکند:” اما آن تحت تاثیر ارزش(ارزیابی) نبود. ” این شبکه به طور برابری در هردو رویداد های مثبت و منفی فعالیت می کرد، و این نشان داد که واقعا در بخش مربوط به ساختن (construction) تصویر سازی ما دخیل است.

مغز در زمان تصویر سازی چطور عمل می کند.

قدم بعدی چیست؟

طبق گفته های کیبل، یافته ها اولین قدم را در جهت درک مبانی توانایی های مرتبط با تجسم و تصویر سازی ارائه داده اند. این تحقیق از شرکت کنندگان خواست تا مثبت یا منفی بودن یک رویداد تصویر سازی شده را ارزیابی کنند، اما ارزیابی های پیچیده تر (فراتر از ابعاد ساده خوب در برابر بد که در مطالعه حاضر انجام شد.) به عنوان مثال، ممکن است سرنخ های بیشتری در مورد این فرآیند های عصبی ارائه دهد. این نوع تجزیه و تحلیل به احتمال زیاد جزو کار های آینده آزمایشگاه کیبل خواهد بود، که قبلا استفاده از این یافته در تجزیه اینکه چرا مردم برای پیامد های آینده  به اندازه پیامد های فوری ارزش قائل نیستند.

“یک نظریه این است که آینده به اندازه کافی واضح و زنده نیست، به عبارتی به اندازه چیزی که درست در جلوی چهره شماست ملموس و با جزئیات و دقیق نیست.” کیبل اضافه می کند: “ما شناسایی خود را از ساب نتورک های دخیل در “ساختن” شروع کردیم، برای این پرسش که این شبکه هنگام تفکر درباره پیامد آینده و مقایسه آن با همان پیامد در حال حاضر، چگونه فعالیت دارد.

و اگر چه تحقیقات قبل از COVID-19 به پایان رسید، کیبال پیامدهای مربوط به پاندمی را برای این یافته ها می بیند. اگر برای یک شخص در قبل از برخورد با پاندمی زندگی که خواهد داشت را توصیف میکردید-  مثلا شما از خانه تا سرکار ، هر زمان که بیرون می روید ماسک می گذارید و مشغول هیچ ارتباط اجتماعی نمی شوید.-این می توانست برایشان شوکه کننده باشد. ولی با این حال، هنگامی که ما تجربیات واقعی را داریم، این دیگر خیلی عجیب نیست. برای من این نشان دهنده این است که ما همچنان باید برای درک توانایی های تصویر سازی به پیش برویم.”

 

منبع

مقاله اصلی در Journal of Neuroscience

 

بیشتر بخوانید

آیا این مطلب را می پسندید؟
https://sepantazistapadana.co.ir/?p=30867
اشتراک گذاری:
واتساپتوییترفیسبوکپینترستلینکدین
دانیال نژادمعصوم
عاشق مداخله در مغز، بدون شكافتن جمجمه و تجويز دارو 🧠😁/اين همون ايده اصلي هست كه در علوم اعصاب شناختي دوست دارم/ اگه دوست داشتين نظرات و سوالاتتون رو از طريق ايميل بهم بگين: [email protected]
مطالب بیشتر

نظرات

0 نظر در مورد هنگام تصویر سازی آینده چه اتفاقی در مغز می افتد؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هیچ دیدگاهی نوشته نشده است.